Εντάξει το παραδέχομαι, έχω να κάνω δώρο του Αγίου Βαλεντίνου από τότε που ήμουν περίπου 9 χρονών (τότε που μόνο εγώ τον αγαπούσα, εκείνος δεν το ήξερε καν). Πήγα στο βιβλιοπωλείο της γειτονιάς μου και είπα στη πωλήτρια ότι με έστειλε ο αδελφός μου να πάρω δώρο για το κορίτσι του, δεν ήξερα τι άλλο να πω.. Πήρα ένα αρκουδάκι στα γρήγορα που είχε μια τυλιγμένη σημαιούλα στα χέρια του. “Σίγουρα η σημαιούλα θα κρύβει ένα “σ’ αγαπώ πολύ “σκέφτηκα. Δυστυχώς η σημαιούλα έλεγε “good luck” και ο παραλήπτης δεν έμαθε ποτέ ότι ήμουν εγώ η κρυφή του θαυμάστρια που είχα κρύψει το αρκουδάκι στην σχολική του τσάντα. Και κάπως έτσι άρχισε και τελείωσε, την ίδια στιγμή, η χαρά της ημέρας του Αγ. Βαλεντίνου για μένα.

Πάντα ήμουν “υπεράνω”. Πίστευα ότι δεν χρειαζόταν να υπάρχει μια ειδική μέρα για να γιορτάσω με τον αγαπημένο μου, γιόρταζα συνεχώς ή όποτε το διάλεγα εγώ χωρίς να πρέπει να γιορτάσουμε όλοι οι ερωτευμένοι μαζί.

Τώρα που έχει περάσει καιρός και ετοιμάζομαι να κλείσω 7 χρόνια γάμου, το ξανασκέφτομαι…

Πριν από λίγες ημέρες διάβαζα ένα άρθρο για καλύτερη ζωή. -Ενθουσιάζομαι με τη σκέψη ότι μερικές μικρές συμβουλές αν τις πιστέψεις μπορεί στ’ αλήθεια να σε βοηθήσουν να δεις τη ζωή πιο αισιόδοξα!- Αυτό που διάβασα και τριγυρνούσε για ώρες, στο μυαλό μου ήταν πως “Για να είμαστε ευτυχισμένοι, είναι σημαντικό να δίνουμε νόημα στις απλές στιγμές της ζωής μας.”

Δηλαδή να ζούμε έντονα κάθε ευκαιρία για γιορτή, να χαιρόματε και να γελάμε. Nα δίνουμε αγάπη. Να μοιραζόμαστε την αγάπη μας, με όλη την οικογένεια. Να βρίσκουμε αφορμή να προσφέρουμε, να εκφράσουμε τα συναισθήματα μας, να περάσουμε ένα όμορφο βράδυ. Η προετοιμασία για κάτι όμορφο είναι το ίδιο ευχάριστη με το ίδιο το γεγονός. Και τι πιο όμορφο από το να προσφέρεις ένα μικρό δώρο, ένα δείπνο έκπληξη, ένα γράμμα με τρυφερά λόγια που πολλές φορές δεν έχουμε το χρόνο να πούμε. Είναι μια ευκαιρία να βγούμε από τη ρουτίνα μας.

Μήπως φέτος να δώσουμε άλλη μια ευκαιρία στη γιορτή του Αγ Βαλεντίνου;