Kοντά στη γειτονιά μας, στον Διόνυσο, έχω παρατηρήσει ένα δρομάκι χωμάτινο που οδηγεί προς το βουνό στην βορεινή πλευρά της Πεντέλης. Ανάμεσα από δέντρα και ψηλά φυτά, περνάει και χάνεται… Πρέπει να το ακολουθήσεις για να μάθεις τα μυστικά που κρύβει. Κάπου εκεί στην αρχή του έχει μια πινακίδα που γράφει ⇒ Προς Άγιο Λουκά.

Μια μέρα λοιπόν αποφασίσαμε να το ακολουθήσουμε.

Το μονοπάτι αρχίζει λίγο ανηφορικά. Προχωράς όμως εύκολα στο ρυάκι που φαίνεται να δημιούργησε η βροχή όλο το χειμώνα. Μαζί μας έχουμε και τα παιδιά που προχωράνε μπροστά με περισσότερο ενθουσιασμό. Όσο πιο πολύ ανεβαίνουμε, τόσο πιο όμορφο είναι το τοπίο. Τώρα που είναι άνοιξη έχει παντού πολύχρωμα λουλούδια και όλα τα κλαδιά είναι καταπράσινα. Ακούς ήχους ανοιξιάτικης φύσης, πουλιά να κελαηδάνε, βουητό από δεκάδες ζουζούνια που γυροφέρνουν τα λουλούδια, βλέπεις πεταλούδες και δέντρα μπουμπουκιασμένα. Εδώ η φύση έχει έναν άλλον ρυθμό, αργό και σοφό, και αν έχεις τα μάτια και τ’αυτιά σου ανοιχτά τον νιώθεις. Τον βλέπεις στα μάτια των παιδιών που αρχίζουν να λάμπουν και μέσα από αυτά ηρεμείς και εσύ. Σε βοηθάει να δεις λίγο πιο μικρά τα προβλήματα που σε απασχολούν στην καθημερινότητα.

Συνεχίζουμε να ακολουθούμε το μονοπάτι και κάθε τόσο στις πέτρες παρατηρώ κόκκινα σημάδια που δείχνουν πως έχουμε πάρει το σωστό δρόμο. Η ανάβαση με κουράζει με έναν πολύ ευχάριστο τρόπο, μέσα μου θέλω να συνεχίσω να δω που οδηγεί αυτό το τόσο μυστηριώδες δρομάκι.

Ανεβαίνοντας φτάνουμε σε ένα σημείο που βλέπουμε όλη την περιοχή του Διονύσου … από ψηλά.

Είναι μαγικά!

Ξαφνικά ακούμε μια καμπάνα να χτυπάει, ειδοποιώντας μας ότι κάποιος έχει ανέβει πιο πάνω, στο εκκλησάκι. Πολύ γρήγορα, μετά απο 20 λεπτά περπάτημα, συναντάμε το πρώτο εκκλησάκι -τον Προφήτη Ηλία- όπου μια ομάδα προσκόπων κάνει το διάλειμμα της και ετοιμάζει ένα παιχνίδι στο βουνό. Χωρίς να χάσουμε καιρό συνεχίζουμε γιατί κάτι μας λέει ότι την μεγαλύτερη ομορφιά θα τη συναντήσουμε λίγο πιο ψηλά… Βάζουμε τα δυνατά μας (τώρα πια η μικρή είναι στους ώμους) και μετά από λίγη ακόμη ώρα ανάβασης φτάνουμε στον Άγιο Νικήτα και αντικρίζουμε μια υπέροχη εικόνα.

Ένα όμορφο πέτρινο εκκλησάκι, καθαρό και περιποιημένο, στέκεται εκεί να μας θυμίζει πως ο άνθρωπος πολλές φορές μπορεί να φτιάξει κάτι πολύ όμορφο όταν χρησιμοποιήσει τα χέρια του και αγάπη. Το ιερό του είναι χτισμένο κάτω από έναν βράχο, που το προστατεύει από τον αέρα και το χιόνι. Ανάβουμε ένα κεράκι και συνεχίζουμε. Τώρα πια είμαστε ψηλά γύρω στα 650m, δεν τα παρατάμε γιατί ξέρουμε πως λίγο πιο πάνω είναι ακόμη πιο ωραία και η θέα θα μας ανταποδώσει την κούρασή μας. Φτάνουμε λοιπόν σε ένα μεγάλο καταπράσινο λιβάδι ικανό να μας κάνει σε μια στιγμή, να αναρωτηθούμε πώς βρέθηκε αυτός ο ανεξερεύνητος θησαυρός μια ανάσα μακρυά από την γειτονιά μας!

Λίγο πιο δίπλα υπάρχει το εκκλησάκι του Άγιου Λουκά, το ψηλότερο στον χάρτη του βουνού. Είναι πιο μεγάλο από τα άλλα δυο και από κάτω του υπάρχει μια πηγή με παγωμένο, πόσιμο νερό, να σου προσφέρει αυτό που ζητάς εκείνη τη στιγμή μετά από την ανάβαση, λίγη δροσιά. Και πιο δίπλα ένα μεγάλο πλατάνι, να ξαποστάσεις, να καθίσεις μια στιγμή και να απολαύσεις το τοπίο και γιατί όχι να κάνεις ένα μικρό πικ νικ.

 

Καθίσαμε λιγάκι εκεί, λίγο κουρασμένοι, αλλά πολύ χαρούμενοι. Χαμογελώντας συμφωνήσαμε μεταξύ μας ότι με κάθε ευκαιρία τα Σαββατοκύριακά μας, θα κλέβουμε λίγο χρόνο για να κάνουμε αυτή τη βόλτα.

Είμαστε μέρος της φύσης και ο ρυθμός της ζωής μας πολλές φορές μας κάνει να το ξεχνάμε.

Ας βρίσκουμε λίγο χρόνο να δείχνουμε στα παιδιά το μεγαλείο και τη σοφία της γιατί μέσα από αυτήν παίρνουμε τα πιο σπουδαία μαθήματα.

 

•Παρακάτω μπορείτε να βρείτε ακριβώς απ’όπου αρχίζει το μονοπάτι για τον Άγιο Λουκά. Η διαδρομή με χαλαρό ρυθμό χρειάζεται γύρω στη μισή ώρα μέχρι το πιο ψηλό εκκλησάκι και είναι ένα απόλυτα ασφαλές μονοπάτι.•